Sanninga er at vi mumlande gjekk i ring i forvirring over kva film vi kunne sjå den kvelden. Eg sa då at "Taken" er den mest sette filmen i år, og at eg hadde lest at dette var ein drivande actionfilm litt i Jason Bourne gata. Leiv, som jo elskar ein god actionfilm, synes dette var verd å sjekke ut.

Ellers heilt samd i konklusjonen din Leiv. Nesten litt rart at dei lagar ein slik film idag. Den virker utdatert og gamalmodig med eit slikt Ramboaktig hevnplot..

Nei. Vi skulle heller sett igjen den fabelaktige "A history of violence" Når det kjem til hevnfilmar er den i ein heilt anna divisjon!

Historia i Taken er syltynn og karakterane er svært lite truverdige. Hovudpersonen har i tillegg ei fantastisk evne til å ikkje reflektere noko over det som skjer undervegs i filmen. I jakta på den kidnappa dattera si finn han bl.a. bestevenninna hennar drept utan at dette får han til å stoppe opp eit lite sekund ein gong. Han holder uavbrutt fram med knertinga av albanere og arabere.

Du forstår ganske raskt at dette er ein drittfilm, og om ein ikkje forlater kinoen med ein gong, er det påkrevd med mestringsstrategi. I så måte valgte eg nok ei litt anna løysing enn Proletaren. For om ein kuttar ut all kritisk tenkning, refleksjon og andre hjernefunksjonar relatert til frontallappen, ligger det eit visst underholdningsaspekt i "glad-vold". Sjølvsagt ikkje nok til at det rettferdiggjer at denne filmen er satt opp på kino i Norge, men det døyver aggresjonen over dette såpass at ein slepp å trekke inn storpolitikk og tankar om Amerikas undergang

Filmen anbefalast IKKJE! Det gjer derimot: Man on Wire, The Wrestler og Vals med Bashir. Fantastiske filmar alle saman!

Om ein derimot har sansen for usannsynlege historiar, med lite reflektere og karikert skurkeaktige folk i hovedrollene, er det ingenting som slår Arne Hvidsten vs Trafford-sagaen!