Fyrste program ligg her, andre går på TV i kveld.

Det er usikkert om denne filmen er ein kritikk av amerikansk krigsmentalitet eller ein legitimering av valdsbruk til å oppnå (sine) mål. For når noko ein har kjært er krenka, ja då kan ein nytte alle moglege middel for å få oppreising. Helten si dotter er kidnappa i Paris. Han veit best. Gå inn sjølv, ikkje snakk om å bruke politietaten. Må 100-200 albanarar døy for at han skal oppnå sine mål? Jau så får det bli slik. Var det slik at ein liten del av eit avsidesliggjande land i Austen ønskte å organisere samfunnet sitt på ein annan måte enn den amerikanske? Ja så får vi finne opp noko som brenn under vatn, og svi av heile Søraust-Asia. Jasså, ei gruppe terroristar frå ulike land, flyg inn i to hus i New York og krev 3000 amerikanske liv? La oss teppebombe eh.. Ja! vi tek Afganistan! Dei har uansett vore i krig sidan 1980, så 120 000 sivile drepne av bombinga gjer sikkert ingen forskjel. Her står det på eit papir at Irak er eit slemt land der opptil 20 ikkje namngitte peronar har uttala seg positive til terrorisering av Amerika. Ja då får vi heller invadere, skape kaos og drepe tusenvis av sivile der også. Skulle berre mangle.

Tykkjer du dette var noko USA-kritisk? I´VE NOT YET STARTED!!

I kveld 23.40 sender Tv2 første episode av den legendariske fjernsyns-serien Twin Peaks. Det blir eit deilig gjensyn med tidenes skumlaste serie og eit fantastisk persongalleri. Pete Martell finn liket av Laura Palmer, Ronette Pulaski blir funne skamslått og FBI-agent Dale Cooper kjem til Twin Peaks, i ein episode som er av dei absolutt betre i serien.

Bukowski: born into this, 7.5
Interessant portrett som skildrar kunstnaren og levemannen Charles Bukowski. Materialet består av intervju med vener, kjærestar og eks-koner, og arkivmateriale frå ymse intervju som forfattaren gjorde med tv-stasjonar. Sværast er det når Bukowski sjølv er i linsa, for han framstår akkurat slik vi kjenner han frå bøkene: vulgær, direkte, velformulert, deterministisk og humoristisk. Og med Bukowski verkar det som om det er liten skilnad på det å skrive poesi og det å snakke. Som når ein reportar spør: What’s your definition of love? , og Bukowski svarar: Love?...its’s kind of like, you know, when you see a fog in the morning when you wake up, before the sun comes out, it sticks there a little while, then it burns away.
USA 2003, 130 min.

Darwin’s nightmare, 7.6
Gravalvorleg film om livet i ein landsby ved Viktoriasjøen. Dei sveltande innbyggjarane klamrar seg til livet så godt dei kan - et fiskeavfall med makk, prostituerar seg og sniffar lim. Dette medan store lastefly stadig tek av frå landsbyen, fullasta med fisk som skal til Europa. To millionar europearar et fisk frå innsjøen kvar dag får vi vite. Spørsmålet som filmen stadig stiller er kva afrikanarane får tilbake, for at det ikkje er pengar er tydeleg. Etter kvart kjem det fram at flya er lasta med våpen når dei landar i landsbyen - våpen som skal vidare til Kongo, Liberia, Sudan eller andre konfliktområde i Afrika. Ved å syne fram dei miserable liva til folka i landsbyen, men utan å vere eksplisitt, seier filmen mykje om kva som hindrar verkeleg framgong for Afrika. Darwin’s nightmare er ein tenkevekkjande film, som ein blir i skikkeleg dårleg humør av å sjå.
Austerrike/Belgia/Frankrike/Canada/Finland/Sverige 2004, 107 min.

The white diamond, 7.7
Dr. Graham Dorington er ein sjarmerande eventyrar som set seg føre å byggje eit luftskip som skal brukast til ein risikabel ekspedisjon i regnskogen i Guyana. Regissør Werner Herzog er ein brilliant historieforteljar, og han får maksimalt ut av forløpet - men det er diverre ikkje nok i dette høvet. I mangel på verkeleg dramatikk, konstruerar Herzog situasjonar. Av og til lukkast han i å skape magi, men andre gonger fell han fullstendig gjennom. Etter kvart som lufta bokstavleg talt går ut av ballongen, tek historia alle mogelege retningar. Filmen gjev deg lyst til å sjå meir av Werner Herzog, for hans genialitet skin klårt og tydeleg gjennom det litt mislukka forsøket som dette strengt tatt er.
Tyskland/USA 2004, 90 min.

The devil came on horseback, 7.8
Marinekaptein Brian Steidle reiser til Sudan som observatør, og hamnar snart i Darfur. Der blir han vitne til folkemord på nært hald. Første del av filmen dokumenterar den grusomme nedslaktinga, sett gjennom augo til Steidle. Då han kun er utstyrt med kamera, er det lite han kan gjere med situsjonen, så han bestemmer seg for å reise attende og ta opp kampen på heimebane. Vi følgjer Steidle rundt om i USA, der han held føredrag og talar, og freistar å påverke politikarane. På sitt beste er filmen veldig gripande, men andre gongar står han litt i stampe. Uavhengig av kvaliteten, sit ein att med ei kjensle av at dette er ein film som absolutt alle bør sjå. Men nokre av bileta i filmen av det slaget ein helst vil gløyme.
USA 2007, 85 min.

My architect, 8.1
Den verdskjende arkitekten Louis I. Kahn døyde på toalettet på ein togstasjon i New York i 1974. I passet var adressa mystisk nok tusja over - ellers etterlot han seg mellom anna gjeld til oppetter øyra, og to born frå to forhold utanfor ekteskapet. Sonen Nathaniel fekk aldri sjansen til å bli skikkeleg kjend med faren medan han var i live, men med My architect, som han er regissør for - og hovudperson i, gjer han eit heilhjarta forsøk. Her reiser han rundt om i verda, besøker bygga som faren har teikna, og pratar med arkitekten sine kvinner, kollegaer og vener. Resultatet er ein velkomponert og rørande film om famile, ansvar og det å finne sin veg i livet.
USA 2003, 116 min.

The Devil and Daniel Johnston, 8.2
Meir enn ein musikkdokumentar om den talentfulle låtskrivaren og artisten Daniel Johnston, er dette eit intimt og mange gonger trist portrett av ein manisk-depressiv mann. Vi kjem ubehageleg nært inn på Daniel Johnston, og føgjer hans mange opp- og nedturar. Ein del av materialet består av svært personlege lydbandopptak som Johnston sjølv spelte inn, og av og til balanserar filmskaparane på ei tynn line når det gjeld å la ein utilregneleg mann utlevere seg sjølv. Bra film blir det uansett, når så unikt materiale blir disponert på ein så førebiletleg måte, og det skin tross alt gjennom at det er respekt som ligg i botnen.
USA 2005, 110 min.

Andy Warhol, A documentary film, 8.5
I ein oppslukande film, tek regissør Ric Burns for seg karriera og livet til legendenariske Andy Warhol frå den spede byrjinga i Pittsburgh til slutten på glansdagane i New York, nesten seksti år seinare. Filmen vekslar mellom ekspertkommentarar og eit fantastisk arkivmateriale, som syner fram det kreative miljøet i New York på både godt og vondt. Miljøet rundt Warhol bestod av ei interessant og svært samansett gruppe med folk: transvestittar, bohemar, hollywoodkjendisar og musikarar som til dømes Lou Reed, Brian Jones og Mick Jagger. Eit sentralt tema i filmen er Andy Warhol sine mange demonar, og korleis han kjempa mot dei eit heilt liv. Ric Burns klarar på meisterleg vis å komme bak maska til Warhol, og lagar eit portrett av ein usikker og djupt plaga mann som aldri klarte å finne seg heilt til rette i denne verda.
USA 2006, 240 min.

Jonestown: The life and death of the peoples temple, 9.0
Historia om Jonestown er nesten for utruleg til å vere sann, og sjølv om ein veit utfallet blir ein berre sitjande å måpe når ho blir rulla opp på skjermen. Predikanten Jim Jones hadde ein draum om eit ideelt samfunn basert på rettferd og likeverd. På syttitalet bygde han samfunnet sitt saman med ein stadig aukande og meir lojal tilhengjarskare. 1978 fekk utopien ein dramatisk slutt i jungelen i Guyana, då 909 av medlemmene i the peoples temple tok sitt eige liv. Fem av medlemmene klarte å rømme frå åstaden og dei ser attende på hendingane i filmen. Regissør Stanley Nelson freistar å forstå Jim Jones og alle dei som forlot familiane og liva sine, men det lukkast han berre delvis med. Uansett er historia glitrande fortalt, og så sterk i seg sjølv at resultatet er svært bra. Som det heiter i ein song frå 1994: Sometimes truth is stranger than fiction.
USA 2006, 86 min.

Control room, 6.9
Control room tek for seg mediedekninga av Irak-krigen, og freistar å problematisere idèen om såkalla frie media. Vi følgjer i all hovudsak den arabiske tv-kanalen Al Jazeera, frå dagane før invasjonen og fram til amerikanske tanksar rullar inn i Bagdad. Det er interessant å sjå Al Jazeera frå innsida, men filmen er noko rotete og ufokusert. Filmskaparane let amerikanske media og militære komme til orde undervegs - utan at det gjer filmen heilt balansert.
USA 2004, 84 min.

The yes men, 7.2
I ein humoristisk dokumentar som verkar å vere inspirert av både Michael Moore og Jackass, forsøker Mike Bonnano og Andy Bichelbaum å setje lys på nokre av dei negative følgjene av globalisering. Det heile byrjar med at dei lagar ei etterlikning av WTO si heimeside. Etter kvart blir dei inviterte til konferansar rundt om i verda for å halde føredrag - som representantar for WTO. Filmen tilbyr svært lite innsikt om globalisering og verdshandel, men som komedie fungerar han bra.
USA 2003, 80 min.

Crude awakening: The oil crash, 7.6
Grundig og solid produksjon om framtidsutsiktene til ei verd med stadig minkande oljeressursar. Filmen syner korleis olja har prega verda historisk, og korleis han påverkar politkken i dag. Ekspertar frå mange land underbyggjer påstanden om at produksjonen av olje kan nærme seg sitt toppunkt, og at vi går ein fundamentalt ny situasjon i møte. Ingen av ekspertane ser ut til å tru at alternative energikjelder kan hidre ein økonomisk kollaps.
USA 2006, 84 min.

No end in sight, 7.7
Om alt som gjekk gale i tida etter invasjonen i Iraq. Grundig og vellaga film der mange av aktørane som stod midt oppe i det får komme til orde - mellom anna militærtoppar, reportarar, soldatar og medlemmer av Bush-administrasjonen. Sentralt er mangelen på troppar - og vilje til å stoppe plyndringa av Bagdad, utestenginga av Bath-medlemmar og oppløysinga av den irakiske hæren.
USA 2007, 102 min.

The ghosts of Citè Soleil, 7.7
Citè Soleil er ein favela i utkanten av Port-au-Prince, hovudstaden på Haiti. Området er det fattigaste på den vestlege halvkule, og av FN rekna som den farlegaste staden på jorda. Medan president Aristide kjempar ein desperat kamp for å halde på makta i Haiti, slost fem gjengleiarar om makt i Citè Soleil. I filmen kjem vi tett inn på to av gjengleiarane, brørne 2Pac og Bily. Kvardagen deira er prega av vald, og døden heng som ein skugge over dei heile tida. Filmen kan av og til minne om både City of God og Sopranos, men dette er the real thing.
Danmark / USA 2006, 85 min.

Jesus camp, 7.9
Om evangelisk kristendom i USA. Jesus camp er ein kvalmande film om nokre 9 –12 år gamle born i Missouri som blir sendt på bibelcamp. Der blir dei skremt til å angre sine syndar, og får opplæring i å bli soldatar for Gud. Seinare dreg dei til Washington for å demonstrere mot abort. Mora til tolvåringen Levi har tatt han ut av skulen, og underviser han sjølv heime. I ei minneverdig scene sit Levi fordjupa i ei bok, når mora seier: Did you get to the part yet where they say that science hasn't proven anything? Filmen tek seinare for seg evangelisk kristendom som voksande fenomen i Amerika, og dei mogelege politiske motiva til desse folka. Det er veldig vondt å sjå på små, sjarmerande born som blir hjernevaska.
USA 2006, 84 min.

Air guitar nation, 8.0
Som med The King of Kong, handlar Air guitar nation om vaksne folk som brukar mykje tid på tilsynelatande meiningslause ting. Det første kvarteret av filmen er det litt vanskeleg å ta han heilt alvorleg, med ulike personar som skildrar det vakre i det å spele luftgitar, og diverse typar som hoppar opp og ned på ei scene utan gitar i hendene. Men etter kvart er det gløymt, og ein sit klistra og heiar på sin favoritt-luftgitarspelar. Vi følgjer amerikanarane i sitt første nasjonale meisterskap, og deretter i verdsmesterskapet i Finland. Sjarmerande og svært fornøyeleg film.
USA 2006, 81 min.

The King of Kong, 8.5
Denne filmen handlar om dei to beste Donkey Kong-spelarane i verda. Det verkar som ein sprø ide for ein film, men resultatet er heilt glimrande. Billy Mitchell har ein tjue år gamal rekord på 874,300 poeng - som speleentusiastane lenge trudde var uslåeleg, og han har lenge levd som ein legende i miljøet. Men i 2003 går den 35 år gamle familefaren Steve Wiebe inn for å slå rekorden. No følgjer ein desperat kamp rundt om i statane, med sabotasje og svertekampanjar, og alt som høyrer med. Filmen teiknar eit rørande bilete av Wiebe som ein sympatisk kar som aldri når opp til eigne ambisjonar, og som difor kjenner seg mislukka, medan Billy Mitchell framstår som ein drittsekk. Til sjuande og sist handlar filmen om kor viktig det er for amerikanarar (og andre) å framstå som vellukka.
USA 2007, 79 min.

Crossing the line, 9.0
I 1962 gjekk den tjue år gamle amerikanske soldaten James Dresnok over grensa frå Sør-Korea til Nord-Korea. I Crossing the line, 44 år seinare, fortel han om livet sitt både før og etter han gjekk over til erkefienden. Sjølv om han var ein enkel gut utan utdanning, skulle han etter kvart få ei viktig rolle i sitt nye heimland. Flott portrett av ein mann frå barneår til alderdom, og svært interessant innsyn inn eit lukka land. Eit problem med filmen er at Dresnok sin entusiasme over regimet i Nord-Korea får stå uimotsagt.
Storbritannia 2006, 94 min.

Sjølv om Johnson hadde slått ned all motstand, vart han i mange år nekta tittelkamp. At ein mørkhuda skulle vinne den mest presitisjetunge tittelen i idrett, var for mykje å risikere. Ideen om den kvite mann som overlegen på alle felt, var truga.

Johnson hadde ein personlegdom som åleine kan forsvare eit 214 minutt langt studium som her, men like interessant er det å få avdekka at rasismen var sjokkerande inngrodd og omfattande på den tida. Det var til dømes heilt vanleg å framstille mørkhuda som apekattar i kommentarar og teikningar i avisene, og forfattar Jack London og president Woodrow Wilson er berre nokre av dei som kjem med heiarop for den ariske rasen. Den siste delen av filmen viser korleis samfunnet kvitta seg med problemet Jack Johnson.

Apropos: Nobelprisvinnaren Doris Lessing uttalte nyleg om presidentkandidat Barack Obama: He would probably not last long, a black man in the position of president. They would kill him.