ufjelg

Her følgjer eit lite intervju med Townes Van Zandt.

Plateåret 2006 har, i mine øyre, ikkje vore på nivå med fjoråret. I den seinare tid har det heldigvis komme nokre plater som verkeleg har falle i smak. Typisk nok er det gamle kjenningar som står bak:

Bonnie Prince Billy: The letting go
Etter den berre delvis vellykka Superwolf, som Will Oldham spelte inn saman med Matt Sweeney, er førstnemnde tilbake i det velkjende, melankolske hjørnet a la Master and everyone. The letting go minner mykje om denne, med sitt akustiske preg, og enkle Leonard Cohen-aktige gitarklimring, men med-vokalist Dawn McCarthy bidrar mykje til å løyse opp monotonien som var litt for sterkt til stades på Master and everyone. Arrangementa er litt meir utvikla her. Melodiane er like vakre som før. Dette er perfekt raudvinsmusikk.

Bob Dylan: Modern times
44 år inn i karrieren kjem Dylan med nok eit råsterkt album, og det kan måle seg med nokre av dei beste han har gjort før. Musikalsk er det nok mest fornuftig å samanlikne det med Love and Theft frå 2001; musikken er på ingen måte inspirert av tittelen eller omvendt; det er swing, country og blues som gjev fundamentet her som på den førre plata. Men dette er ei langt meir inspirert plate, og nokre av låtane, som When the deal goes down, Workingman's blues #2 og Ain't talkin' er så monumentale at kun Dylan kunne ha tatt på seg ansvaret for dei og blitt trudd.

The Decemberists: The crane wife
The Decemberists lagar ein type musikk som ikkje nødvendigvis let seg forklare med alfabet. Ofte kan melodiane og instrumentringa minne om ultrafengande pop frå 60-talet, men like ofte tek melodiane uventa vendingar og krumspring. Det er ikkje bak mål å samanlikne med Neutral milk hotel. I sentrum er alltid den umiskjennelege og sjarmerande stemma til Colin Meloy. Den siste plata frå denne kanten lever på alle måte opp til mine forventningar, med ein meir solid produksjon enn før, og låter med lengre levetid.